ΚΟΥΡΕΜΑ ΚΑΙ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ;;;;

Την ώρα που η τρόικα συνεχίζει να εξετάζει τα ελληνικά δημοσιονομικά ζητήματα, ανώτατος αξιωματούχος του ΔΝΤ ανέφερε πως τυχόν αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους σε καμία περίπτωση δεν θα θεράπευε ως δια θαύματος την ελληνική κρίση.
Το κλιμάκιο της τρόικας βρίσκεται αυτό το διάστημα στην Αθήνα προκειμένου να εξετάσει αν το σκληρό οικονομικό πρόγραμμα της χώρας συνεχίζει να προχωρά, και αν η νέα χρηματοδότηση είναι βιώσιμη. Η έγκρισή της τρόικας είναι απαραίτητη για να εισπράξει η Ελλάδα την επόμενη δόση της συνολικής οικονομικής βοήθειας των €110 δισ.
Οι αναλυτές όμως συμφωνούν πως το ποσό αυτό δεν θα είναι αρκετό, και πως η Ελλάδα θα χρειαστεί τουλάχιστον €60 δισ. για να επιβιώσει ως το 2013.
Ένας τρόπος για να απαλυνθούν τα προβλήματα της Ελλάδας είναι η αλλαγή των όρων του μνημονίου, μια αναδιάρθρωση του χρέους δηλαδή. Όμως ο Antonio Borges, διευθυντής του ευρωπαϊκού ΔΝΤ διαφωνεί, αφού δεν το βλέπει ως λύση.
Και έτσι γεννάται το ερώτημα: Ποιες είναι οι επιλογές της Αθήνας; Η κυβέρνηση μείωσε τις δαπάνες και της έχει ζητηθεί να αυξήσει τη φορολόγηση. Πολύ σύντομα θα δούμε και εκποίηση της δημόσιας περιουσίας της. Όπως λέει ο Borges, το ελληνικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων αξίας €50 δισ. αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 20% των περιουσιακών στοιχείων που θα μπορούσαν να πουληθούν για να συγκεντρωθούν χρήματα. Αν όμως η κυβέρνηση προχωρήσει σε μια τέτοια εκποίηση, θα έχει να αντιμετωπίσει τεράστια εσωτερική πολιτική αντιπολίτευση.
Το τι θα γίνει με την Ελλάδα, αναμένεται να συζητηθεί την επόμενη εβδομάδα στη τακτική συνάντηση των υπουργών Οικονομικών της ΕΕ. Πάντως παρά την απομάκρυνση του κινδύνου της φιλανδικής άρνησης για περαιτέρω διασώσεις, η χορήγηση επιπλέον χρημάτων για οικονομική βοήθεια σε προβληματικές χώρες αρχίζει να αποτελεί πολιτικό πρόβλημα σε κάποια ευρωπαϊκά κράτη.
Το όλο ζήτημα είναι βασικά αριθμητικό. Τα €110 δισ. που δόθηκαν στην Ελλάδα, ήταν εξαρχής πολύ λίγα για να επιβιώσει η χώρα για τρία ολόκληρα χρόνια.
Βάσει του σχεδιασμού της, η διάσωση κάλυπτε τις ελληνικές συνολικές ανάγκες για σχεδόν δυο χρόνια, με την προσδοκία ότι η χώρα θα μπορούσε σταδιακά να αρχίζει να δανείζεται από τις ιδιωτικές αγορές και πως η χρηματοδότηση της τρόικας θα μπορούσε να σταματήσει. Έτσι, οι αρχικοί υπολογισμοί του Μάη του 2010, ήθελαν την Ελλάδα να χρειάζεται περίπου €151.5 δισ. σε τρία χρόνια, προκειμένου να καλυφθούν τα ελλείμματα, να εξοφληθούν τα μακροπρόθεσμα δάνεια, και να στηριχτούν οι τράπεζές της. Η ΕΕ υπολόγισε πως η Ελλάδα θα χρειάζονταν να δανειστεί άλλα €40 δισ. από μόνη της για να κλείσουν οι τρύπες.
Τον επόμενο χρόνο τα νούμερα χειροτέρεψαν. Η Ελλάδα δεν έφτασε τους στόχους της, και τώρα υπολογίζεται πως θα χρειαστεί να δανειστεί άλλα €45 δισ. εκ των οποίων τα €26.7 μέσα στο 2012.
Σχεδόν κανένας δεν πιστεύει πως η Ελλάδα μπορεί να μαζέψει τόσα χρήματα αφού σήμερα οι αγορές ζητούν περισσότερο από 15% για να της δανείσουν, και οι οίκοι αξιολόγησης θεωρούν το χρέος της ως σκουπίδι.

Τι μπορεί να γίνει λοιπόν;
Υπάρχουν τέσσερις επιλογές, μερικές από τις οποίες μπορούν να συνδυαστούν.
Πρώτον, να διορθωθούν οι όροι του μνημονίου προς όφελος της χώρας, με την ελπίδα πως οι ιδιωτικοποιήσεις θα φέρουν χρήματα. Μια πρόταση είναι να μειωθεί το επιτόκιο που πληρώνει η Ελλάδα για τα ποσά που έλαβε. Το 2012, η Ελλάδα θα πληρώσει σχεδόν €3 δισ. σε τόκους προς τους δανειστές της στην ευρωζώνη. Ακόμη όμως και αν μηδενιστούν οι τόκοι, αυτό δεν θα επηρεάσει σημαντικά το χάσμα των €26.7 δισ. Και το να εισπραχθούν σημαντικά ποσά από τις επερχόμενες ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι πολύ σίγουρο.
Δεύτερον, η ΕΕ μπορεί να προσφέρει στη χώρα κι άλλα χρήματα. Ο μηχανισμός στήριξης στήθηκε για αυτόν ακριβώς το λόγο, και μπορεί να το κάνει. Κάτι τέτοιο όμως θα συνοδευτεί και από πολλές αντιρρήσεις. Επιπλέον, το 2012, θα πρέπει να επιστραφούν κάπου €35 δισ. από μακροχρόνια δάνεια, στους ιδιώτες επενδυτές. Αυτό σημαίνει ότι η όποια νέα βοήθεια θα πάει στην αποπληρωμή χρεών προς τις τράπεζες και τους δανειστές, με τους φορολογούμενους να παίρνουν όλο το ρίσκο.
Τρίτον, μπορεί να ζητηθεί από την Ελλάδα να προχωρήσει σε «εθελοντική ανταλλαγή» προς τους ιδιώτες δανειστές, όπου αυτοί θα παραδώσουν τα ληξιπρόθεσμα ομόλογά τους, με αντάλλαγμα κάποια νέα που θα λήγουν στο μέλλον. Το ρίσκο σε αυτή την περίπτωση είναι πως αν δεν συμφωνήσουν αρκετοί από τους πιστωτές, η κατάσταση θα περιπλακεί, με κάποιους από αυτούς να πληρώνονται, θέλουν δεν θέλουν, με νέα ελληνικά ομόλογα. Το κέρδος θα είναι ότι αφού οι πιστωτές θα περιμένουν κι άλλο για να πληρωθούν, θα αναγκαστούν να μοιραστούν τα ρίσκα.
Αν μια πλειοψηφία των δανειστών της , που έχει να λαμβάνει μέσα στο 2012, πειστεί να περιμένει κι άλλο, τότε ίσως η Ελλάδα καταφέρει να τα φέρει βόλτα για το 2012 χωρίς να χρειαστεί περαιτέρω οικονομική στήριξη.
Καμία όμως από αυτές τις επιλογές δεν επηρεάζει το συνολικό μέγεθος του ελληνικού χρέους, που αγγίζει τα €350 δισεκατομμύρια και που συνεχώς αυξάνεται. Πολλοί οικονομολόγοι είναι πεπεισμένοι πως η Ελλάδα δεν θα μπορέσει ποτέ να αποπληρώσει αυτό το χρέος.
Έτσι μένει μια τελευταία επιλογή. Τα «κουρέματα». Αφού η Ελλάδα αδυνατεί να αντεπεξέλθει, καλύτερα θα είναι να γίνει κάτι τέτοιο σύντομα, παρά να συνεχιστεί το πρόβλημα και η πίεση που ασκείται προς την ελληνική οικονομία.
Τα κουρέματα όμως θα απομονώσουν την Ελλάδα από τις αγορές για αρκετό καιρό, και πιθανόν να δημιουργήσουν σημαντικές αναταράξεις στην αγορά ομολόγων, και στο τραπεζικό σύστημα ολόκληρης της ευρωζώνης. Μπορεί μάλιστα να αναγκάσουν την ΕΕ να προχωρήσει σε διάσωση και άλλων κυβερνήσεων, αλλά και τραπεζικών συστημάτων.

ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΧΡΕΟΣ.........

Φαιδρό ήταν προφανώς το καθαρά δημαγωγικό αίτημα της ΝΔ, προεκλογικού αποκλειστικά χαρακτήρα, προς τον πρωθυπουργό να... αποπέμψει (!) από την κυβέρνηση τον αντιπρόεδρο Θόδωρο Πάγκαλο εξαιτίας δηλώσεων του τελευταίου σε συνέντευξή του στο "Βήμα" της Κυριακής για το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους της χώρας.


Ανεξάρτητα όμως από την προσπάθεια της ΝΔ να εκμεταλλευθεί πολιτικά το θέμα των δηλώσεων του Θ. Πάγκαλου, πολιτικό ζήτημα και μάλιστα σοβαρότατο βεβαίως υπάρχει διότι είναι κραυγαλέα η διάσταση απόψεων για τη χρησιμότητα ή όχι μιας αναδιάρθρωσης του χρέους ανάμεσα στον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Θ. Πάγκαλο.

Παρά την προκλητική ανακοίνωση του Θ. Πάγκαλου και την ανυπόφορης ελαφρότητας ανάλογη δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Γ. Πεταλωτή, το πολιτικό ζήτημα υπάρχει και βεβαίως δεν το δημιούργησε η ΝΔ ούτε είναι αποκύημα της φαντασίας της ή της διαστρέβλωσης εκ μέρους της των δηλώσεων Πάγκαλου.

Στη συνέντευξή του στο "Βήμα" ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ήταν σαφέστατος και η συζήτηση συγκεκριμένη.

"Διεθνώς αρχίζει να συζητείται η αναδιάρθρωση του χρέους, κάτι που η κυβέρνηση σπεύδει να διαψεύσει. Μήπως τελικά βρισκόμαστε κοντά στο σημείο αυτό;" ρωτάει ο δημοσιογράφος και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης απαντά: "Προτού φτάσουμε στην αναδιάρθρωση του χρέους πρέπει να τελειώσουμε με το έλλειμμα.

Αλλά η δαιμονοποίηση της αναδιάρθρωσης που βλέπω σε ορισμένα γραπτά και σε λόγους πολιτικών είναι παράταιρη. Τα χρέη υπάρχουν για να αναδιαρθρώνονται. Μπορεί να το επιδιώξουμε ή να μας προταθεί και να μη μας συμφέρει να το αποτρέψουμε".

Είναι εξόφθαλμο ότι δεν πρόκειται για "μια θεωρητική συζήτηση για τη σχέση μιας οποιασδήποτε χώρας με το χρέος που τη βαρύνει" όπως ισχυρίστηκε αργότερα στην ανακοίνωσή του ο Θ. Πάγκαλος. Για την Ελλάδα συζητούσαν, για το ελληνικό χρέος τον ρώτησε ο δημοσιογράφος, για το ελληνικό χρέος απάντησε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.

Κατά την προσωπική μας άποψη, οι θέσεις που εξέφρασε ο Θ. Πάγκαλος είναι απολύτως σωστές. Ετσι είναι πραγματικά. Η αναδιάρθρωση του χρέους -η τεχνοκρατική δηλαδή διατύπωση της χρεοκοπίας που γίνεται με ορολογία ακατανόητη για τον πολύ κόσμο ώστε να μην τον τρομάξει- μπορεί να είναι συμφέρουσα ή να καταστεί αναπότρεπτη. Να την επιβάλει η ελληνική κυβέρνηση ή αντιθέτως να μας την επιβάλουν οι ΕΕ και το ΔΝΤ.

Το καθοριστικό ζήτημα σε αυτή την περίπτωση είναι ποιος καθορίζει τους όρους της αναδιάρθρωσης του χρέους και βεβαίως ποιοι ακριβώς θα είναι οι όροι αυτοί.

Οι όροι της αναδιάρθρωσης είναι που καθορίζουν αν πρόκειται για σωτηρία, ανακούφιση ή αντιθέτως συμφορά και καταστροφή για τη χώρα.

Το πρόβλημα που ανέκυψε όμως για τον Θ. Πάγκαλο και τις σωστές θέσεις του είναι ότι ο Γ. Παπανδρέου έχει αντιδιαμετρικά αντίθετες απόψεις.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά κατά διαβολική σύμπτωση την ίδια ακριβώς ημέρα, την Κυριακή, ο πρωθυπουργός είχε δώσει συνέντευξη στη "Real News" και διατύπωνε τις θέσεις του στο ζήτημα αυτό με κατηγορηματικό τρόπο.

"Μήπως τελικά η επαναδιαπραγμάτευση χρέους, υπό όρους, θα μπορούσε να αποτελέσει διέξοδο;" ρώτησε τον Γ. Παπανδρέου ο δημοσιογράφος.

Ο πρωθυπουργός ήταν καταπέλτης στην απάντησή του. "Δεν συζητάμε τέτοιο ενδεχόμενο. Η Ελλάδα θα πετύχει τους στόχους της. Τα σενάρια αυτά προέρχονται από εκείνους που δεν θέλουν την επιτυχία μας. Είναι οι ίδιοι που επένδυαν στη χρεοκοπία της χώρας" τόνισε χωρίς περιστροφές και ταλαντεύσεις ο Γ. Παπανδρέου.

"Μπορεί να το επιδιώξουμε ή να μας προταθεί και να μη μας συμφέρει να το αποτρέψουμε" λέει ο Θ. Πάγκαλος για την αναδιάρθρωση του χρέους. "Δεν συζητάμε τέτοιο ενδεχόμενο" και "τα σενάρια αυτά προέρχονται από εκείνους... που επένδυαν στη χρεοκοπία της χώρας" αντιλέγει ο Γ. Παπανδρέου. Η ΝΔ τούς φταίει γι' αυτή την κραυγαλέα διάσταση απόψεων;

Επαινοι
Θαυμασμός για τη στάση Καρατζαφέρη

Ενθουσιασμένος είναι ο πρωθυπουργός με τη στάση του αρχηγού του ΛΑΟΣ Γ. Καρατζαφέρη υπέρ του Μνημονίου της κυβέρνησης με το ΔΝΤ και δεν διστάζει να του δώσει δημοσίως πολιτικά εύσημα. "Με εξέπληξε θετικά η στάση του κ. Καρατζαφέρη στο μείζον θέμα της αντιμετώπισης της απειλής χρεοκοπίας της χώρας. Συντάχθηκε υπεύθυνα για τη σωτηρία της χώρας και διέγνωσε σωστά το κοινό αίσθημα. Αυτό το αναγνωρίζει, παρότι μας χωρίζουν καθοριστικής σημασίας πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές σε πολλά θέματα" δήλωσε χαρακτηριστικά ο πρωθυπουργός στη Real News, δίνοντας έτσι και χείρα βοηθείας στον Γ. Καρατζαφέρη που αντιμετωπίζει αντιδράσεις στο εσωτερικό του ΛΑΟΣ για τη θέση υπέρ του Μνημονίου.
Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΝΑ ΕΠΙΜΥΚΗΝΘΕΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ;

Θα μπορεί το 2012 η Ελλάδα να εξυπηρετεί τα δάνειά της, να χρηματοδοτεί κρατικές λειτουργίες, να επιδοτεί τις συντάξεις και να μειώνει τους φορολογικούς και ασφαλιστικούς συντελεστές; Καθόλου σίγουρο. Η συζήτηση για την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των ελληνικών δανείων επιδιώκει να αλλαξει την προηγούμενη απάντηση σε θετική.

Κάποιοι πιστεύουν ότι η κρίση θα έχει μικρή διάρκεια. Η πλειοψηφία των πολιτικών μας, όλοι οι συνδικαλιστές, η κρατική γραφειοκρατία, οι προστατευόμενοι επαγγελματίες και ο Αντώνης Σαμαράς. Καθόλου σίγουροι δεν νιώθουν: άνεργοι, νέοι άνθρωποι, επιχειρήσεις του ανταγωνιστικού τομέα, μικροί επιχειρηματίες που δεν ζουν με τα λεφτά της εφορίας, ανώτατα στελέχη τραπεζών, αναλυτές επενδυτικών οίκων, εμπειρογνώμονες της Eurostat, οι τρεις της τρόικας, όλοι οι πρωθυπουργοί και υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης και ο Κώστας Μητσοτάκης.

Η σκέψη και μόνον ότι το πολύ μέχρι τις αρχές του 2012 η ελληνική οικονομία θα επιστρέψει στην πρότερη κατάστασή της αποτελεί αυτοεκπληρούμενη ανοησία. Θα το καταλάβαινα, αν όσοι συσπειρώνονται εναντίον του Μνημονίου εννοούν την επιστροφή σε ένα κράτος που χρεώνεται χωρίς να λογαριάζει. Πάντως, μακάρι να επιστρέψουμε νωρίτερα στις αγορές κεφαλαίων. Η αναχρηματοδότηση της εσωτερικής αποταμίευσης από τη μεγάλη πισίνα της ευρωζωνικής αποταμίευσης θα επιτρέψει σε όλους μας -κράτος, επιχειρήσεις, νοικοκυριά- να επιμηκύνουμε τα σωρευμένα ανεξόφλητα χρέη μας. Και να μας μείνουν και για επενδύσεις!

Η Ελλάδα χρησιμοποιεί ήδη την πρώτη επιμήκυνση χρέους. Είναι αυτή που μας δόθηκε με τη μορφή του Μνημονίου. Επί τρία χρόνια και ένα τρίμηνο, αρχίζοντας τη μέτρηση από τη στιγμή που εκταμιεύεται κάθε μια δόση, επιμηκύνεται, σε αναλογία κάθε ενός ποσού, το δημόσιο χρέος της χώρας. Μεταξύ ανάληψης της πρώτης δόσης και εξόφληση της τελευταίας θα έχουν μεσολαβήσει κοντά έξι χρόνια. Ο διευθύνων σύμβουλος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, Ντομινίκ Στρος Καν, πιστεύει ότι το διάστημα αυτό, τουλάχιστον σε ό, τι αφορά το Ταμείο, μπορεί να ανοίξει περισσότερο.

Η δεύτερη και πολύ σοβαρή επιμήκυνση χρέους είναι αυτή που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη και αφορά τα ιδιωτικά δάνεια έναντι των τραπεζών. Οι σχετικές ρυθμίσεις γίνονται εδώ και αρκετούς μήνες και θα γίνουν πολύ εντονότερες τους αμέσως επόμενους. Στην πράξη, ολόκληρο το χρέος του ιδιωτικού τομέα έναντι των τραπεζών θα βρεθεί σε αναδιαπραγμάτευση με σκοπό την επιμήκυνση της περιόδου εξόφλησης, με σοβαρή περίοδο χάριτος και ακόμη σοβαρότερες διαγραφές. Η αύξηση κεφαλαίου της Εθνικής Τράπεζας ήταν σημαντική ακόμη και γι’ αυτόν τον λόγο, αφού πρώτη αυτή θα χρειαστεί να συντονίσει την επιμήκυνση του χαρτοφυλακίου των τραπεζών.

Αυτά όμως είναι στοιχεία από το καλό σενάριο. Και για την ώρα, ούτε το είδαμε ούτε δεδομένο το έχουμε. Για να αρχίσει να μοιάζει ρεαλιστικό, θα πρέπει, κατά πρώτο λόγο, ήδη τους πρώτους μήνες του 2012 οι λογαριασμοί του κράτους να εγγράψουν πρωτογενές πλεόνασμα (η διαφορά εσόδων από τα έξοδα, πριν από την πληρωμή των τόκων επί του χρέους). Ακόμη και μετά τη μεταφορά της σχετικής αποτυχίας των στόχων του 2010 στη χρήση 2011, η κυβέρνηση μπορεί να ελπίζει πως θα τα καταφέρει. Να ξεκαθαρίσουμε με την ευκαιρία ότι η φετινή απόκλιση δεν είναι αμαρτία και είχε πρακτικώς προβλεφθεί στον σχεδιασμό του προγράμματος εξυγίανσης, το οποίο δεν «ζητάει» παρά ένα μικρό ακόμη βήμα μείωσης του συνολικού ελλείμματος μέσα στους προσεχείς μήνες.

Η (αρχική) άρνηση σύσσωμων των Γερμανών να δεχτούν ακόμη και τη συζήτηση της ιδέας να επιμηκυνθεί το ελληνικό χρέος αποτελεί έναν ακόμη δογματισμό στον οποίο αισθάνονται υποχρεωμένα να προστρέχουν τα μεγάλα κράτη. Στην πράξη, η διευκόλυνση της Ελλάδας ως προς τον χρόνο εξόφλησης των ευειδών χρεών της όχι μόνον δεν μειώνει αλλά αλματωδώς αυξάνει το αξιόχρεο του ελληνικού κράτους και, μαζί με αυτό, ολόκληρης της οικονομίας. Υπάρχει βεβαίως η δικαιολογημένη (όπως τα καταφέραμε!) ανησυχία των Γερμανών ότι εμείς οι Ελληνες, εφόσον μας προσφερθεί μια ανάσα, θα ρουφήξουμε το οξυγόνο ολόκληρης της Ευρωζώνης.

Είναι όμως αυτονόητο ότι η επιμήκυνση της περιόδου εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους θα αυξήσει τις πιθανότητές μας να επιτύχουμε την έξοδο από την κρίση. Γι’ αυτό, μεταξύ άλλων λόγων, τα περιθώρια επί των δεκαετών ομολόγων (spreads) άρχισαν να μειώνονται. Υπό δύο μάλιστα προϋποθέσεις, θα μπορούσε η Ελλάδα να βγει ταχύτερα από τη συμφωνία του περασμένου Απριλίου. Πρώτη είναι να προστεθούν, στα ήδη συμφωνημένα δάνεια του Μνημονίου, όσα παλαιότερα ελληνικά δάνεια βρίσκονται στα βιβλία κρατικών ή ημικρατικών φορέων των κρατών της Ευρωζώνης. Πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι η συζήτηση για την επιμήκυνση έχει ήδη προχωρήσει σε αυτήν την κατεύθυνση.

Η δεύτερη προϋπόθεση είναι σημαντικότερη. Είναι προφανές ότι αν συνεχίσουμε να εκτελούμε με ικανοποιητική επιτυχία τα συμφωνηθέντα στο Μνημόνιο, ο καλύτερος τρόπος να πείσουμε τους πιστωτές μας είναι ένα Μεγαλύτερο Μνημόνιο, το οποίο θα έχει την εγγύηση όσων περισσοτέρων πολιτικών δυνάμεων έχουν την εθνική ντομπροσύνη να βάλουν την υπογραφή τους δίπλα στο μέλλον αυτού του τόπου. Κάντε όση συζήτηση θέλετε (για τους επόμενους 2 - 4 μήνες), ελάτε όμως σε μια εθνική συμφωνία για την επιμήκυνση της οικονομικής λογικής. Η πατρίδα θα το θυμάται για πολύ καιρό!

Η ΕΛΛΑΣ ΔΕΝ ΣΩΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΤΙΣ ΧΑΡΙΣΤΕΙ ΤΟ 50% ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ.

Aκόμη κι αν αύριο το πρωί, οι δανειστές μας συμφωνούσαν να κόψουν τα χρέη μας στο μισό και πάλι, το οικονομικό μας πρόβλημα δεν θα είχε επιλυθεί. Αυτό προκύπτει από πρόσφατες οικονομετρικές εκτιμήσεις των εμπειρογνωμόνων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (“Default in Today’s Advanced Economies: Unnecessary, Undesirable and Unlikely”, IMF Staff Position Note, Sept. 1, 2010). Συγκεκριμένα, ακόμη και μετά μια τόσο μεγάλη (όσο και ασυνήθιστη) περικοπή χρέους, το πρωτογενές πλεόνασμα που χρειάζεται η Ελλάδα για να επιτύχει τη σταθεροποίηση του εναπομένοντος χρέους σε ανεκτά επίπεδα θα είναι πάντοτε στο 2,8% του εθνικού προϊόντος. Η χώρα μας δεν κατόρθωσε ποτέ, στην τρέχουσα μεταπολιτευτική δημοκρατία, να επιτύχει παρόμοια κρατικά πλεονάσματα.

Το ίδιο επιχείρημα ισχύει για όλες τις ανεπτυγμένες δημοκρατίες, οι οποίες αντιμετωπίζουν το εξής πρόβλημα: πώς να μειώσουμε τα βάρη από την αύξηση των κρατικών ελλειμμάτων που προκλήθηκαν από τη διεθνή κρίση. Στην περίπτωσή μας, η κρίση ήρθε να προσθέσει τα βάρη της σε μια έκτακτη και μια μόνιμη πληγή. Η έκτακτη ήταν το εξωφρενικό έλλειμμα των περίπου 12 - 14 δισεκατομμυρίων ευρώ που προκάλεσαν η διοργάνωση, η εκτέλεση και τα έκτακτα δημόσια έργα της Ολυμπιάδας 2004.

Η δεύτερη εκτροπή έχει βαθύτερα χαρακτηριστικά και συνδέεται με το υπερβολικό κόστος που προκαλεί η αυξημένη ζήτηση του πληθυσμού για συνεχώς περισσότερο κράτος. Την τελευταία δεκαετία, προστέθηκαν απερίγραπτα βάρη στο κράτος. Θυμάμαι πάντοτε το απλό ερώτημα που μου είχε απευθύνει ο τότε υπουργός Οικονομικών Αλέκος Παπαδόπουλος όταν τον ρώτησα για την καθυστέρηση στην απορρόφηση των κοινοτικών κονδυλίων για τα νέα μεγάλα περιφερειακά νοσοκομεία.

«Τα έργα θα τελειώσουν. Τα ευρωπαϊκά κεφάλαια θα τα πάρουμε. Πώς όμως θα πληρώνουμε μετά για τη λειτουργία τους;», με αντι-ρώτησε! Οι φόβοι του επιβεβαιώθηκαν, αφού ούτε ο ίδιος, αργότερα, από τη θέση του υπουργού Υγείας ούτε κανείς άλλος από τότε και μέχρι σήμερα έκανε κάτι δραστικό ώστε να μην αποτελεί η κρατική υγεία τη μεγαλύτερη χοάνη κρατικής σπατάλης.

Η δημοσιονομική προσαρμογή, δηλαδή η λιτότητα, θα συνεχίσει να αποτελεί την απαρέγκλιτη πραγματικότητα των δημοσίων οικονομικών πραγμάτων για ολόκληρη την προσεχή δεκαετία. Είναι εύκολο να μειώσει κανείς αρκετές μονάδες του ΑΕΠ το κρατικό έλλειμμα, όταν ξεκινάει από το εξωφρενικό επίπεδο του 2009. Οι εμπειρογνώμονες του Ταμείου υπογραμμίζουν ότι σε 14 περιπτώσεις εκτροχιασμού των δημοσίων ελλειμμάτων, μεταξύ των ανεπτυγμένων οικονομιών, επιτεύχθηκε διόρθωση μεγαλύτερη των 7 εκατοστιαίων μονάδων του ΑΕΠ, χάρις σε προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής. Η Ελλάδα είναι μία απ’ αυτές τις περιπτώσεις μεταξύ 1995 και 1999.

Μάλιστα, τους αμέσως επόμενους μήνες, η αυστηρότατη ικανοποίηση του κριτηρίου του ελλείμματος είναι αποφασιστικής σημασίας. Πρέπει από το πραγματικό 14% να πέσουμε σε ένα εξίσου πραγματικό 8%. Πρόκειται για μείωση ελλείμματος από το εξωφρενικό ποσό των 32,3 δισ. του 2009, σε 18,5 δισ. το 2010 και 17,1 δισ. το 2011. Μπορεί η πρόσθετη περικοπή του 2011 να φαίνεται μικρή. Κι όμως: η συνολική ετήσια επίπτωση των μέτρων του 2011 πλησιάζει το τεράστιο ποσό των 10 δισ. ευρώ, περίπου. Που σημαίνει ότι το κράτος θα συνεχίσει να αφαιρεί από την οικονομία τεράστιους πόρους, που θα έπρεπε να διατεθούν στην ανάπτυξη.

Μια περικοπή του χρέους, όπως αυτή που υπολογίζουν οι εμπειρογνώμονες του ΔΝΤ, έχει πρακτικώς συμβεί από τη στιγμή που τα ελληνικά ομόλογα χαρακτηρίσθηκαν «σκουπιδόχαρτα». Ακόμη και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα «κόβει» όλους τους ελληνικούς τίτλους, όταν μας εφοδιάζει με την πολύτιμη ρευστότητα κι ας είμαστε ισότιμα μέλη του ευρωσυστήματος. «Υπάρχουν καθιερωμένες διαδικασίες», σημειώνει ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Πήηρ Στάινμπρουκ, πάντοτε στενός συνεργάτης της κυρίας Μέρκελ, εκτιμώντας ότι αποτελεί ρεαλιστική πρόβλεψη πως η Ελλάδα «δεν θα καταφέρει να σταθεί στα πόδια της χωρίς να αναδιαρθρώσει το χρέος της», ώστε να μειωθούν «κατά ένα μέρος, τα χρέη με την επέκταση της διάρκειας των ομολόγων ή τη μείωση των επιτοκίων ή την κουρά, όπως την αποκαλούν οι αγορές», επί της τρέχουσας αγοραίας αξίας των ομολόγων.

Η λύση, λοιπόν, βρίσκεται εκεί που την περιμένουν οι αγορές: μια «μη συγκρουσιακή», συναινετική –κυρίως προς τους μεγάλους ιδιώτες επενδυτές ελληνικών ομολόγων– συζήτηση για την αναδιάταξη του προφίλ του ελληνικού χρέους. Οι αναλυτές του ΔΝΤ, σε αντίθεση με όσα αναφέρθηκαν πρόσφατα στα ελληνικά Mέσα Eνημέρωσης, αφού προηγουμένως καταγράφουν την αυτοσυγκράτηση ως προς τα αναμενόμενα οφέλη, γράφουν τα εξής: «Αν υποθέσουμε ότι η προσέγγιση αυτή διαθέτει, υποθετικά, επίσημη υποστήριξη και από τους διεθνείς οργανισμούς, δεν θα καταστεί υποχρεωτική η απότομη εξασφάλιση πρωτογενούς πλεονάσματος». Η Ελλάδα μπορεί να κερδίσει και αυτόν τον γύρο. Αρκεί να αποκτήσουμε ένα μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα δραστικού περιορισμού της κρατικής δαπάνης με μια εξίσου δραστική απελευθέρωση της επενδυτικής –προφανώς ιδιωτικής– δαπάνης. Το μέλλον είναι στα χέρια μας.
Του Μπαμπη Παπαδημητριου

ΤΟ ΙΡΛΑΝΔΙΚΟ ΧΡΕΟΣ ΘΑ ΠΝΙΞΕΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ. ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ.

«η Ιρλανδία έχει το μεγαλύτερο κατά κεφαλήν χρέος σε ολόκληρη την ΕΕ, είναι δηλαδή πιο ελλειμματική από την Ελλάδα. Η κυβέρνηση του Δουβλίνου επιμένει ότι δεν πρόκειται για γίνει μια ‘δεύτερη Ελλάδα’, διότι επαρκούν τα κρατικά της αποθέματα. Η ουσία είναι όμως ότι συρρικνώνεται η αξιοπιστία των επενδυτών προς την Ιρλανδία. Η κρίση στην Ιρλανδία είναι και αυτή απόρροια εσωτερικών προβλημάτων και κυρίως της διαπλοκής πολιτικών και τραπεζιτών. Διαπλοκή, η οποία εμπόδισε και μάλλον εμποδίζει ακόμη την ριζική μεταρρύθμιση του τραπεζικού συστήματος της χώρας».
Ανάλογα είναι και τα σχόλια της Süddeutsche Zeitung. «Οι Βρυξέλλες, αλλά και οι Ευρωπαίοι εταίροι άρχισαν τώρα να κάνουν αυστηρές προειδοποιήσεις προς την ιρλανδική κυβέρνηση. Ζητούν να κάνει αυστηρές οικονομίες, να προχωρήσει σε περικοπές και να βάλει σε τάξη τα δημοσιονομικά της», αναφέρει συγκεριμένα.
Επισημαίνει, ωστόσο, πως «στην πραγματικότητα το πρόβλημα της Ιρλανδίας, όπως και της Ελλάδας, είναι ευρωπαϊκό, διότι ξεπερνάει τα πλαίσια της δημοσιονομικής πειθαρχίας και άπτεται των προβλημάτων που έχει η ίδια η ένωση. Η ευρωζώνη δεν κατάφερε να αναπτύξει ένα σταθερό οικονομικό μοντέλο για τα μέλη της περιφέρειας, που θα περιελάμβανε ενιαία πολιτική στη φορολογία επιχειρήσεων και θα καταργούσε σταδιακά τις όποιες επιδοτήσεις. Εάν συνεχιστεί στο μέλλον αυτή η πολιτική, θα έχουμε και άλλες φούσκες που ασφαλώς κάποτε θα σκάσουν».

Μπορούμε να προσάψουμε πολλά στους Έλληνες τραπεζίτες αλλά δεν ήταν αυτοί που χρεοκόπησαν την Ελλάδα. Αντίθετα, οι Ιρλανδοί συνάδελφοί τους καταστρέφουν σήμερα τη δική τους χώρα...

Ακολουθώντας μια τρελή φούσκα ακινήτων οι Ιρλανδικές τράπεζες χρωστάνε... σήμερα 5 (πέντε) φορές το ΑΕΠ της χώρας τους και παρασύρουν την Ιρλανδία σε μια χρεοκοπία τόσο μεγάλη που θα κάνει τη δική μας να μοιάζει με υποσημείωση στην παγκόσμια οικονομική ιστορία.
Και αν εμάς μας σώζουν για να μη χάσουν μέρος από τα 300 δις ευρώ που χρωστάμε οι ευρωπαϊκές τράπεζες, σκεφθείτε τι έχει να γίνει με την Ιρλανδία που (μέσω των τραπεζών της) χρωστάει 206 δις ευρώ στις Γερμανικές τράπεζες, 224 δις ευρώ στις Βρετανικές και διάφορα άλλα δις από δω κι από κει!
Το αστείο είναι πως αυτές τις ημέρες η χρεοκοπημένη Ισλανδία δανείζεται με επιτόκιο χαμηλότερο από τους Ιρλανδούς. Ίσως τελικά η χρεοκοπία να μην είναι και τόσο κακό πράγμα.

ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΠΑΤΡΙΣ ΣΕ ΤΙΜΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ ΛΟΓΩ ΧΡΕΟΥΣ.

Η οικονομική κρίση αλλάζει το δόγμα της εξωτερικής πολιτικής.

Ελλάδα και Τουρκία συζητούν το ενδεχόμενο αμοιβαίας μείωσης των αμυντικών δαπανών.


Η οικονομική κρίση αλλάζει το δόγμα της εξωτερικής πολιτικής. Παρά την πρόσφατη απόφαση της ευρωζώνης για δημιουργία μηχανισμού στήριξης που θα ενεργοποιηθεί μόνο σε περίπτωση απόλυτης ανάγκης, ο ελληνικός δανεισμός αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα που δεν επιτρέπει αισιοδοξία. Με φόντο το δημοσιονομικό αδιέξοδο, η κυβέρνηση προσανατολίζεται σε κινήσεις που μπορούν να φέρουν οικονομική ανακούφιση.


της ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΣΠΑΝΟΥ

Η επίσκεψη που θα πραγματοποιήσει ο ΑΝΥΠΕΞ Δημήτρης Δρούτσας στην Άγκυρα την επόμενη εβδομάδα (7-8 Απριλίου) έχει ιδιαίτερη σημασία, ακριβώς γιατί θα αποτελέσει προετοιμασία της επικείμενης επίσκεψης του τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα, στο τέλος Μαΐου ή στις αρχές Ιουνίου, με βάση τον μέχρι στιγμής προγραμματισμό.



Αναζητώντας το χαμένο “μέρισμα ειρήνης”
Ήδη, ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου συζήτησε με τον τούρκο υπουργό Επικρατείας Εγκεμέν Μπαγίς, κατά την πρόσφατη άτυπη συνάντησή τους στις Βρυξέλλες, το ενδεχόμενο αμοιβαίας μείωσης των αμυντικών δαπανών. Αν και η ελληνική πλευρά προσπάθησε να υποβαθμίσει αυτή τη συνάντηση, ο τούρκος υπουργός σε δημόσιες δηλώσεις του επιτέθηκε εναντίον των ευρωπαϊκών χωρών που πιέζουν την Ελλάδα για μείωση του χρέους και την ίδια ώρα προωθούν οπλικά συστήματα. “Ο γείτονας έχει ανάγκη το αλάτι του γείτονα”, ήταν η τουρκική παροιμία που χρησιμοποίησε, για να δείξει ότι η κυβέρνηση Ερντογάν θεωρεί ότι τώρα είναι η ώρα για αναθεώρηση των εξοπλιστικών αναγκών.

Αν και ακούγεται πολύ ευχάριστο -τόσο που δεν μοιάζει πιστευτό-, είναι αλήθεια ότι η τουρκική διπλωματία επεξεργάζεται εδώ και καιρό ένα σχέδιο μείωσης της έντασης στο Αιγαίο, με τη διαμόρφωση ενός “κώδικα εναέριας συμπεριφοράς”. Αυτή η -αμφιλεγόμενων προθέσεων- πρόταση είναι πιθανό να επανέλθει από την τουρκική πλευρά, παρόλο που η προηγούμενη κυβέρνηση την είχε απορρίψει, καθώς ο συγκεκριμένος κώδικας προβλέπει επί της ουσίας την ουδετεροποίηση του Αιγαίου.
Άλλη σκέψη την οποία έχουν μεταφέρει, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, τούρκοι διπλωμάτες σε έλληνες συναδέλφους τους είναι το “πάγωμα” των πτήσεων στο Αιγαίο προκειμένου να εξοικονομηθούν χρήματα. “Τα προβλήματά μας δεν πρόκειται να λυθούν ποτέ. Τουλάχιστον να βρούμε ένα modus operandi ώστε να περιορίσουμε τη σπατάλη”, είναι ένα μήνυμα που μεταφέρθηκε, ανεπισήμως, στην ελληνική πλευρά, σύμφωνα με έγκυρες διπλωματικές πηγές.


Ο φόβος της περιορισμένης κυριαρχίας
Η Αθήνα θα δυσκολευτεί πολύ να συμφωνήσει σε μια τέτοια διευθέτηση, καθώς θα πρέπει να συμβιβαστεί με την ιδέα της παραίτησης από την άσκηση κυριαρχικού δικαιώματος, όπως είναι, για παράδειγμα, οι πτήσεις στον εθνικό εναέριο χώρο. Ωστόσο, ο πειρασμός είναι μεγάλος, ειδικά στη συγκεκριμένη συγκυρία. Σημειώνεται ότι μία ώρα πτήσης αεροσκάφους κοστίζει από 8.000 έως 11.100 ευρώ, ανάλογα με τον τύπο του μαχητικού, και ότι οι έξοδοι ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών για αναγνωρίσεις ή αναχαιτίσεις τουρκικών μαχητικών ξεπερνούν κατά πολύ τις χίλιες ετησίως. Σημειώνεται επίσης η πάγια αμερικανική θέση, κατά την οποία δεν πρέπει να γίνονται αναχαιτίσεις εντός του ελληνικού FIR, και η διαρκής αμερικανική ενθάρρυνση για ελληνοτουρκικό διάλογο που θα καταλήξει σε μια νέα προσέγγιση των ζητημάτων του Αιγαίου.
Σύμφωνα με προσεκτικούς υπολογισμούς, έλλειμμα κάτω από το 10% του ΑΕΠ και δημόσιο χρέος κάτω από το 110% του ΑΕΠ θα είχε η Ελλάδα εάν οι αμυντικές της δαπάνες (ως ποσοστό του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος) κινούνταν στα ίδια επίπεδα με αυτά της Πορτογαλίας. Το μεν έλλειμμα θα ήταν κατά 2 με 3 ποσοστιαίες μονάδες χαμηλότερα απ’ ό,τι είναι σήμερα. Όσο για το δημόσιο χρέος, αν αυτό το σενάριο ίσχυε επί μία δεκαετία, θα ήταν σήμερα 25 ποσοστιαίες μονάδες χαμηλότερο.

Το διαπραγματευτικό κεκτημένο Παπανδρέου - Τζεμ
Η διπλωματία Παπανδρέου προωθεί τη σύνταξη συνυποσχετικού για την παραπομπή της διαφοράς σχετικά με την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Ωστόσο, για να γίνει αυτό, θα πρέπει να καθοριστεί το εύρος των εθνικών χωρικών υδάτων. Λίγο πριν από τις εκλογές του 2004, σύμφωνα με εξακριβωμένες πληροφορίες, η τότε ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών (Γιώργος Παπανδρέου) είχε φτάσει ένα βήμα πριν από τη συμφωνία με την Άγκυρα για κλιμακωτά χωρικά ύδατα, από έξι έως εννιά ναυτικά μίλια, ανάλογα με την ιδιαιτερότητα των περιοχών του Αιγαίο, ώστε να καθοριστεί σχετικά και ο εναέριος χώρος και να μην υπάρχει ασυμβατότητα στο εύρος του εναέριου χώρου και των χωρικών υδάτων, όπως συμβαίνει σήμερα. Η συμφωνία αυτή ποτέ δεν ανακοινώθηκε γιατί ποτέ δεν ολοκληρώθηκε, καθώς η τουρκική πλευρά την τελευταία στιγμή ήγειρε θέματα κυριαρχίας (γκρίζες ζώνες).
Παρόλα αυτά, υπάρχει ένα διαπραγματευτικό κεκτημένο που, κατά κάποιες εκτιμήσεις, μπορεί να αξιοποιηθεί. Και βεβαίως υπάρχει η βούληση της κυβέρνησης να κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου να εξασφαλιστεί “μέρισμα ειρήνης”.


Τα όρια της “στρατηγικής ψυχραιμίας”
Η συμπεριφορά της τουρκικής αεροπορίας και του τουρκικού ναυτικού δεν επιτρέπει μεγάλες προσδοκίες. Από τις αρχές του έτους μέχρι τώρα δώδεκα τουρκικά πολεμικά πλοία έχουν κάνει αβλαβείς διελεύσεις σε ολόκληρο το Αιγαίο, μέχρι το Σούνιο, προκειμένου να υπενθυμίσουν τα τουρκικά “ζωτικά συμφέροντα” στο αρχιπέλαγος. Παρά τη “στρατηγική ψυχραιμία” του Πενταγώνου, σύμφωνα με την έκφραση που χρησιμοποιεί ο Ευ. Βενιζέλος, τα όρια ανοχής της ελληνικής διπλωματίας δοκιμάζονται σκληρά. Γιατί είναι μία νέα προκλητική τακτική που λειτουργεί σωρευτικά με τη μεθοδολογία των υπερπτήσεων πάνω από κατοικημένα νησιά τα οποία δεν κατονομάζονται ονομαστικικά στις διεθνείς συνθήκες, όπως είναι το Αγαθονήσι και το Φαρμακονήσι, και με αυτό το έωλο επιχείρημα η Τουρκία αμφισβητεί την κυριαρχία τους.

Η αναβάθμιση του ελληνοτουρκικού διαλόγου σε πολιτικό επίπεδο θα εξελιχθεί με φόντο τις επικείμενες εκλογές στα κατεχόμενα στις 18 Απριλίου. Οι δημοσκοπήσεις δίνουν προβάδισμα στον υπερεθνικιστή Έρογλου, και αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η Άγκυρα διαμηνύει με κάθε ευκαιρία ότι αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία για λύση του Κυπριακού. Στις 12 Απριλίου ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου θα επισκεφθεί την Κύπρο και θα έχει σημαντικές συνομιλίες με την πολιτική ηγεσία και τα κόμματα της κυπριακής δημοκρατίας.
Σύμφωνα με πληροφορίες, εξετάζεται το ενδεχόμενο να μιλήσει με τουρκοκύπριους και τούρκους δημοσιογράφους, κατά το μοντέλο που πρόσφατα εφάρμοσε ο τούρκος πρωθυπουργός Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μιλώντας σε ελληνοκύπριους δημοσιογράφους και το οποίο διαφήμισε ως κίνηση υπέρβασης.


Το άγχος μιας κάποιας λύσης…

Η κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να επιδιώκει θετικές εξελίξεις στα εθνικά θέματα, καθώς το κλείσιμο οποιουδήποτε μετώπου θα διευκόλυνε την επικοινωνία με εταίρους και συμμάχους που εμφανίζονται κουρασμένοι από την βαρυφορτωμένη ελληνική ατζέντα, ειδικά μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης.
Με αυτά τα δεδομένα, θα πρέπει να αναμένεται σύντομα η εκδήλωση νέας πρωτοβουλίας για την επίλυση του προβλήματος της ονομασίας της ΠΓΔΜ. Ο ειδικός μεσολαβητής του ΟΗΕ Μάθιου Νίμιτς θα εμφανιστεί ως πρωταγωνιστής της προσπάθειας, αλλά τα νήματα κινούνται από την Ουάσιγκτον και τις Βρυξέλλες. Δυναμικό ρόλο αναμένεται να διαδραματίσει ο επίτροπος για τη διεύρυνση Στέφαν Φούλε, ενώ, κατά συγκλίνουσες πληροφορίες, στο τραπέζι βρίσκεται το όνομα “Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας” για ευρεία διεθνή χρήση, αλλά χωρίς κατάργηση του συνταγματικού ονόματος “Δημοκρατία της Μακεδονίας” για χρήση στο εσωτερικό των Σκοπίων και όπου αλλού τα καταφέρει η ηγεσία της γειτονικής χώρας…


Πτήσεις αεροσκαφών και έλλειμμα

* Από 8.000 έως 11.000 ευρώ κοστίζει η μία ώρα πτήσης αεροσκάφους ανάλογα με τον τύπο του μαχητικού
* Οι έξοδοι ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών για αναγνωρίσεις ή αναχαιτίσεις τουρκικών μαχητικών ξεπερνούν κατά πολύ τις χίλιες ετησίως
* Έλλειμμα κάτω από το 10% του ΑΕΠ και δημόσιο χρέος κάτω από το 110% του ΑΕΠ θα είχε η Ελλάδα εάν οι αμυντικές της δαπάνες (ως ποσοστό του ΑΕΠ) κινούνταν στα ίδια επίπεδα με αυτά της Πορτογαλίας



Τι επεξεργάζονται οι Τούρκοι

* Σχέδιο μείωσης της έντασης στο Αιγαίο, με τη διαμόρφωση ενός “κώδικα εναέριας συμπεριφοράς”
* “Πάγωμα” των πτήσεων στο Αιγαίο προκειμένου να εξοικονομηθούν χρήματα

Ποιος πραγματικά φταίει για το δημόσιο χρέος; Για την εκτίναξη του Χρέους τα στοιχεία Κρατικών Προϋπολογισμών δεν επιδέχονται αμφισβήτησης (ο πιο κάτω Πίνακας είναι αποκαλυπτικός)

Δημοσιεύτηκε από Νέα Δημοκρατία στις Φεβρουαρίου 17th, 2010 |
Το δημόσιο Xρέος διπλασιάστηκε την περίοδο 1981-1989 της διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ.
Έτος //Έλλειμμα*//Δημόσιο Χρέος*

1981 // 9,8 // 32,8
1989 // 14,3 // 61,5
1990 // 13,6 // 71,4
1993 // 11,0 // 110,9
2004 // 6,9 // 108,3
2008 // 6,1 // 109,6
2009**// 12,2 // 125,3

* % ΑΕΠ

** Σημείωση: Tα στοιχεία αναφέρονται στην Κεντρική Κυβέρνηση. Για το έτος 2009, τα νούμερα είναι αυτά της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, τα οποία η ΝΔ αμφισβητεί.

Όταν πρωτοανέλαβε το ΠΑΣΟΚ τη διακυβέρνηση, το χρέος της χώρας ήταν μόλις 32% του ΑΕΠ. Η Ελλάδα ήταν από τις λιγότερο χρεωμένες χώρες της Ε.Ε.
Το 1989, όταν το ΠΑΣΟΚ έχανε την εξουσία, το Χρέος είχε φτάσει το 61,5%! Μέσα σε οκτώ χρόνια είχε αυξηθεί δύο φορές!
Κι ύστερα το ’93, επί διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, έφτασε το 110%! Αλλά αυτό συνέβη, γιατί στο μεταξύ κατέπεσαν οι εγγυήσεις του δημοσίου, για δάνεια που είχαν συναφθεί πριν το 1989, από ΔΕΚΟ και Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Κι έτσι τα «θαλασσοδάνεια» που πάρθηκαν από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα επί εποχής ΠΑΣΟΚ κατέπεσαν και «χρεώθηκαν» στη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας της περιόδου 1990-93.

Με άλλα λόγια, το ΠΑΣΟΚ καταχρέωσε τη χώρα.

Τι απέγινε μετά;
Πολύ απλά, η επόμενη διακυβέρνηση ΠΑΣΟΚ δεν κατάφερε να μειώσει το Χρέος αισθητά. Το Χρέος σταθεροποιήθηκε πάνω από το 100%.

Τελικά η Νέα Δημοκρατία το παρέλαβε εκεί, γύρω στο 108%.
Στη συνέχεια οι κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας κατάφεραν να κατεβάσουν το Χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ στο 105% το 2007.

Κι όταν χτύπησε η διεθνής κρίση ανέβηκε και πάλι στο 110%.

Την 31/12/2003 το Χρέος της Κεντρικής Κυβέρνησης ήταν 182.390 εκατ. ευρώ και την 31/12/2008 το Χρέος διαμορφώθηκε σε 262.071 εκατ. ευρώ δηλαδή αυξήθηκε κατά 79.681 εκατ. ευρώ.

Ο μέσος ετήσιος ρυθμός αύξησης του Χρέους κεντρικής κυβέρνησης κατά την περίοδο 2004-2008 ήταν 7,5% (ο χαμηλότερος ρυθμός αύξησης από το 1981 μέχρι σήμερα, όταν στη χρυσή εποχή 1981-89 του ΠΑΣΟΚ ο αντίστοιχος ρυθμός ήταν 33,6% ).

Οι γενεσιουργές αιτίες της αύξησης του χρέους κατά την περίοδο 2004-2008 αναλύονται ως εξής:

1. Συνολικό Πρωτογενές έλλειμμα 8,8%. Η ευθύνη αφορά αποκλειστικά τη διαχείριση των Κυβερνήσεων της Νέας Δημοκρατίας.
2. Πληρωμές για τόκους του χρέους που μας παρέδωσε το ΠΑΣΟΚ 62,5%, δηλαδή περίπου 50 δισ. ευρώ!
3. Πληρωμές για εξοπλιστικές δαπάνες 12,5%, δηλαδή περίπου 10 δισ. ευρώ! Πληρωμές από αλόγιστες προμήθειες για εξοπλισμούς που διενήργησε το ΠΑΣΟΚ στην περίοδο 2000-2003 και αναμένεται να βαρύνουν ακόμα περισσότερο τον Ελληνικό Λαό τα επόμενα 3 χρόνια με το ποσό της τάξης των 3 δισ. ευρώ.
4. Χρέη Νοσοκομείων 3,3%, δηλαδή περίπου 2,6 δισ. ευρώ, που αφορά την περιβόητη τρίτη ρύθμιση των χρεών των Νοσοκομείων (χρέη που είχαν δημιουργηθεί μέχρι το 2004).
5. Υποχρεώσεις στην Κοινωνική Ασφάλιση 8,9%, δηλαδή περίπου 7 δισ. ευρώ. Υποχρεώσεις που με νόμους οι οποίοι ψηφίστηκαν πριν το 2003 (Νόμος Βερελή για ΔΕΗ – ΟΤΕ, Νόμος Χριστοδουλάκη για ΙΚΑ και ΟΓΑ και άλλοι νόμοι για λοιπά ταμεία) δημιούργησαν και εξακολουθούν να δημιουργούν κάθε χρόνο οικονομική αιμορραγία στον προϋπολογισμό. Αυτή είναι η περίφημη λύση του ασφαλιστικού των Κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ.
6. Λοιπές υποχρεώσεις 4,0%. Περιλαμβάνουν διάφορες πληρωμές και το καθαρό αποτέλεσμα από έσοδα αποκρατικοποιήσεων, αγορές μετοχών, καταπτώσεις εγγυήσεων κλπ. που έστω ότι θα μπορούσαν να αποδοθούν στη διαχείριση της Νέας Δημοκρατίας.

Προκύπτει λοιπόν από την πιο πάνω ανάλυση, ότι το 87,2% των 80 δισ. ευρώ, δηλαδή σχεδόν 70 δις ευρώ της αύξησης του χρέους κατά την περίοδο 2004-2008 πήγαν σε υποχρεώσεις με τις οποίες το ΠΑΣΟΚ είχε φροντίσει να επιβαρύνει την περίοδο αυτή, σε μία ύστατη προσπάθεια να κρατηθεί στην εξουσία. Με την αλόγιστη και ανεύθυνη πολιτική του είχε υπονομεύσει το μέλλον του Ελληνικού Λαού και είχε κυριολεκτικά αφήσει χωρίς ουσιαστικές επιλογές τις Κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας αφού της άφηνε ένα περιθώριο για δράση της τάξης του 12,8% μόνο σε όλη την περίοδο.